Obiekt powstał w roku 1917 w centrum wsi Lubachów w obecnej gminie Świdnica w województwie dolnośląskim. Ale historia elektrowni wodnej Lubachów sięga do końca XIX wieku, kiedy tereny Dolnego Śląska nawiedzały powodzie, które czyniły ogromne spustoszenia i materialne straty. Powstały wówczas koncepcje wybudowania systemu zbiorników retencyjnych i regulacji rzek górskich. Po zakończeniu budowy zbiornika wodnego w Pilchowicach, budowlańcy z firmy Guido Simon i projektant Karl Engelberdt przystąpili do budowy zbiornika na rzece Bystrzyca we wsi Lubachów. Powstała w 1917 roku zapora kamienna utworzyła zalew o powierzchni około 51 ha, pojemności 8 mln³ wody i długości wzdłuż rzeki wynoszącej 3,1 km.

Długość zapory w koronie wynosi 230 m, szerokość u podstawy wynosi 29 m i wysokość 44 m. Zapora posiada 10 stałych otworów przelewowych, cztery upusty ulgi (w środkowej części korpusu) oraz 2 upusty denne o łącznej zdolności przepuszczania wody przez stopień w ilości 318n m³/sek.

Gospodarka wodna zbiornika wiąże się z trzema funkcjami: ochroną przed powodzią, zabezpieczeniem w wodę aglomeracji Bielawa-Dzierżoniów-Pieszyce, wykorzystaniem energetycznym.

W budynku elektrowni zainstalowano trzy turbozespoły z turbinami Francisa firmy J.M. Voith i generatorami firmy Siemens. Woda do turbin jest dostarczana ze zbiornika rurociągiem podziemnym o średnicy 180 cm. Obiekt w Lubachowie posiada wiele oryginalnych, pochodzących z lat dwudziestych ubiegłego wieku elementów wyposażenia technicznego i detali architektonicznych, które cieszą oko nie tylko fachowców.

Typ elektrowni: zbiornikowa.

Fotografie obiektu